Belgian (p)art / Art in Amsterdam

Met de expositie Belgium (p)art biedt de Brakke Grond een podium aan Base-Alpha Gallery, Actionfields en Outlandish. Deze drie organisaties vertegenwoordigen een nieuwe generatie Vlaamse galeries en presentatie-instellingen. Op eigenzinnige wijze richten zij zich op het ondersteunen en presenteren van jonge kunstenaars. Het zijn geen klassieke ‘white cube’ galeries met een winkel om op te passen, maar dynamische platforms die op wisselende locaties projecten en exposities realiseren. De expositie maakt deel uit van Art in Amsterdam.

Van 11 t/m 15 mei in Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond.

Base-Alpha Gallery (Antwerpen) begeleidt jonge kunstenaars in het uitstippelen van hun artistieke parcours en maakt haar keuzes los van heersende trends en hypes. De tekeningen binnen de installatie van Alexandra Crouwers (1974) staan in het teken van haar PHD-onderzoek naar de rol van oerinstincten voor het creëren van kunst. Geoffrey de Beer (1978) neemt in zijn werk op deels serieuze, deels komische wijze de kunstgeschiedenis en kunsthandel onder de loep. Ook worden er sculpturen van Nadia Naveau (1975) en een animatie van Lisa Jeannin (1972) getoond, en is er videowerk van Ilke De Vries (1981) te zien dat op een artistiek-documentaire wijze maatschappelijke thema’s aankaart.

Foto boven: Geoffrey de Beer Foto onder: Nadia Naveau

www.basealphagallery.com

Actionfields (Antwerpen), een galerie voor hedendaagse kunst zonder vaste locatie, presenteert vier talenten uit eigen stal. Mil Ceulemans (België, 1977), Joachim Devillé (België, 1978), Jürgen Grewe (Duitsland, 1969) en Conny Kuilboer (Nederland, 1976). De schilderijen van Mil Ceulemans zijn geen vertalingen van een idee, maar reflecteren op serieuze en amuserende wijze op de activiteit van het schilderen zelf. Kracht, eenzaamheid en anonimiteit zijn de kernwaarden in het werk van Joachim Devillé. Zijn werk banaliseert alledaagse scènes en maakt ze mysterieus. Achter schilderijen van Jürgen Grewe gaat een filmische wereld schuil. Een wereld die zich in het hoofd van de toeschouwer openbaart wanneer het werk - dat als een fictieve filmposter is opgebouwd - bekeken wordt. Conny Kuilboer is gefascineerd door theorieën rond tijdsperceptie. Met dekens maakt ze objecten en installaties waarmee ze wil ingrijpen in de werkelijkheid om haar heen.

Foto boven: Joachim Devillé Foto onder: Conny Kuilboer

www.actionfields.be

Outlandish (Antwerpen) is een nomadisch platform voor jonge fotografen. Ze ondersteunt kunstenaars en organiseert solo of groepstentoonstellingen, thematisch of niet. Op Belgium (p)art presenteert Outlandish werk van vier fotografes waarmee de organisatie recent heeft samengewerkt. Sarah Van Marcke (1984) bevraagt de sociale, antropologische en anatomische rol van de mens binnen een architecturale en urbane omgeving. Lot Doms (1986) kneedt - soms letterlijk - sculpturale landschappen tot ze de grafische en vormelijke eigenschappen hebben die ze vereisen. Sine Van Menxel (1988) bedrijft een soort anti-fotografie waarbij ze zowel werkt vanuit traditie als uit experiment Mette Sinke (1989) onderzoekt de grenzen van representatie van het fotografische beeld en geeft een nieuwe invulling aan de term 'pittoresk'.

Foto boven: Sarah Van Marcke Foto onder: Mette Sinke

www.outlandish-photo.be

ART BRUSSELS 27.04 - 01.05.2011

Art-Brussels 2011

Base-Alpha Gallery will be part of the Brussels Artfair.

You can find us at booth 3D-24, where we will show works of Nadia Naveau, Michèle Matyn, Katleen Vinck, Suse Weber and Frederik Heyman.

Frederik Heyman, Your deconstructive vision was making me nervous, 2010

Katleen Vinck, Z.T., 2010

Nadia Naveau, Terracotta Wood, 2010

Michèle Matyn, Sea-elephant, 2011

In stock we will have smaller works on display of Geoffrey de Beer, Lisa Jeannin, Alexandra Crouwers, Julia Wlodkowski and Rachel Angew.

Frederik Heyman

The Recollection Quartet
19.01 - 23.01.11 / Berlin Fashion Week

http://vimeo.com/18619443
http://vimeo.com/18620684
http://vimeo.com/18620779
http://vimeo.com/18620852
http://vimeo.com/18959026
http://www.theglassmagazine.com/forum/blog_post.asp?TID=2242
http://www.vogue.it/en/talents/blog-from/2011/01/the-recollection-quartett-opens-the-berlins-fashion-week

WHAT YOU'VE SAVED DURING THE SALES YOU CAN SPEND EXTRA AT BASE-ALPHA!

Groupshow - Artists of the gallery

20.01.11 - 05.03.11

Rachel Agnew - Alexandra Crouwers - Geoffrey de Beer -

Lode Geens - Frederik Heyman - Han Hoogerbrugge -

Lisa Jeannin & Rolf Schuurmans - Michèle Matyn -

Nadia Naveau - Katleen Vinck - Julia Wlodkowski

Open from wednesday until friday 14 - 18pm or by appointment

KATLEEN VINCK

SCENERY I

until 18.12.2010

Een typologie van vergankelijkheid

tekst door Ann Geeraerts

Katleen Vinck studeerde architectuur en volgde daarnaast de opleidingen theatervormgeving, schilderen en videokunst. Haar werk situeert zich dan ook op de doorsnede van het theatrale en
het beeldende. Ze creëert zowel decorontwerpen (o.a. voor HETPALEIS, Union Suspecte en Z.T. Hollandia) als autonome installaties, fotoreeksen en video.

Vinck verweeft architecturale, landschappelijke en theatrale elementen tot een gestileerd oeuvre waarbinnen de wisselwerking tussen het natuurlijke en het artificiële centraal staat. In vele werken creëert zij een hedendaagse versie van het landschap, dat steevast als een artificiële constructie wordt geprofileerd. Daarvoor hanteert Vinck stukjes pseudo-natuur als kunstmatige grotten en grafheuvels die ze in een gemanipuleerde setting plaatst.

Een voorbeeld hiervan is de fotoreeks Untitled die op de tentoonstelling Cellophane II (Antwerpen, 2005-2006) werd getoond. Elke foto toont een felgroene tumulus tegen een helderblauwe hemel met witte wolkjes. Niet enkel de heuvel an sich is man-made maar ook het hele beeld is digitaal gemanipuleerd, waardoor de grasgroene heuvels een bovennatuurlijke en zelfs griezelige perfectie krijgen. Een vergelijkbare strategie wordt toegepast in de reeks lichtbakken met Lourdes-grotten die door Vinck getransformeerd worden tot een soort oerarchitectuur met dezelfde typologie (2005-2007).

Het is opmerkelijk dat de kunstenares steevast kiest voor voorbeelden van ‘natuurlijke architectuur’ als pars pro toto voor de representatie van de natuur. Zowel de tumuli als de grotten zijn door mensenhanden vervaardigd en kunnen worden gezien als een ‘simulatie’ van het natuurlijke.

In dergelijke werken drijft de kunstenares de dualiteit natuur – cultuur tot het uiterste en tracht ze een treffende uitdrukking te geven aan de ambiguïteit van het begrip natuur in onze hedendaagse, verstedelijkte samenleving.

In een volgebouwd Vlaanderen, waar de grenzen tussen centrum en periferie, stad en platteland en tussen natuur en cultuur steeds meer vervagen is natuur steeds meer iets dat wij zelf ‘vormgeven’. De ongerepte natuur is een illusie geworden, een kunstmatige ervaring.

Vinck construeert haar oeuvre als een theaterdecor: ze stapelt betekenislagen als coulissen achter elkaar. Motieven als grotto’s en grafheuvels verbergen dan ook meer dan een evocatie van artificiële natuurlijkheid. In de fotoreeksen ligt de nadruk niet op het representeren van een specifiek bestaand landschapmaar wel op het categoriseren van wat de kunstenares zelf als “verloren architectuur” benoemt. Vinck heeft immers ook een grote fascinatie voor architecturale vormen (maar ook objecten, meubels of landschappelijke elementen) die in de loop der tijd hun functie hebben verloren en zo verworden tot tijdloze of ‘verloren’ objecten.

De fotoserie met bunkers waar Vinck sinds 2006 aan werkt kadert binnen deze filosofie. De reeks toont bunkers die door een andere architectuur zijn overwoekerd en gecamoufleerd. De bunkers zijn enkel nog verdoken aanwezig in het landschap, als een residu van vervlogen tijden, een nostalgisch bolwerk van vergetelheid.

De kunstenares hanteert de verschillende motieven in haar werk vanuit eenzelfde strategie. Ze classificeert specifieke vormen als grafheuvels, grotto’s en bunkers en verzamelt ze in open fotoreeksen, die ze steeds verder aanvult en uitbreidt als haar eigen typologie van vergankelijkheid.

Ook in haar ruimtelijk werk hanteert Vinck vaak dezelfde leidmotieven. De invloed van de scenografie is hier onmiskenbaar: vele installaties lijken ontwerpen voor bevreemdende theaterdecors of roepen de sfeer op van een theaterbühne na de opvoering, doordrongen van desolaatheid en leegte. Katleen Vinck creëert met haar fotoreeksen, installaties en video’s een bordkartonnen schijnwereld die ons doet nadenken over het zichtbare en zijn verborgen betekenissen.

Ilke De Vries
Completion
Until Saterday 23.10.2010



Met de videoinstallatie ‘Completion’ wil Ilke De Vries een documentair beeld scheppen over de afronding van het leven. De installatie focust zich op het begrip tijd zoals deze zich in het leven oneindig lijkt te manifesteren, maar in het aangezicht van de dood eindig blijkt te zijn. In interviews vertellen vrijwilligers binnen de palliatieve zorg hoe zij zelf, de patiënt, familie en naasten omgaan met de verschillende facetten van het levenseinde als aftakeling, bewust-wording, loslaten, …Een resultaat is een zeer eerlijk en emotioneel relaas over de laatste periode van een mensenleven, waar persoonlijke verhalen, ervaringen en emoties de hoofdrol spelen.

With the video installation 'Completion’ Ilke De Vries wants to create a documentary image on the completion of life. The installation focuses on the concept of time, which manifests itself as infinite during life, but in the face of death turns out to be finite.Interviews with volunteers in palliative care tell how they themselves, patients and people in general deal with the various facets of life and decay, awareness, farewell ...The result is a very honest and emotional document about the last period of human life, where personal stories, experiences and emotions making the main theme.

DUTCH INVASION II

DUTCH INVASION II
IRIS VAN DONGEN
ANNE SCHIFFER
LEVI VAN VELUW
BAS DE WIT
14.05.10 – 26.06.10


Bij de afsluiting van het eerste seizoen in 2008 heeft Base-Alpha Gallery het idee opgevat om tweejaarlijks een tentoonstelling te cureren met kunstenaars uit het buitenland die telkens een gemeenschappelijke factor delen. Voor Dutch Invasion I werden 4 Nederlandse kunstenaars uitgenodigd die op een zeer esthetische manier met zeer agressieve of gewelddadige thema’s omgingen. Onderwerpen als transseksualiteit, oorlog en godsdienstconflicten werden door kunstenaars Silvia B., Risk Hazekamp, Paul Van den Hout en Anne Schiffer in een zeer visueel aantrekkelijk beeld gegoten. De esthetiek neemt de overhand op de ethiek maar het werk behoudt hiermee wel een diepgang.

Voor de afsluiting van het derde seizoen werd er een tweede Dutch Invasion samengesteld met weerom vier Nederlandse kunstenaars die als bindende factor hebben dat ze allen zichzelf of een duidelijk realistische verwijzing naar het menselijke lichaam maken. Het verschil dat zij het lichaam gebruiken om een andere emotie, een ander verhaal of een andere perceptie ervan te creëren.

Iris Van Dongen (°75) brengt in de pastelportretten van zichzelf of haar vrienden beeltenissen die een sterke classicistische invloeden vertonen. De voorliefde die ze heeft voor kunstenaars als Wiertz, Schiele en de groep van de Prerafaëlieten combineert ze met een zeer donkere hedendaagse realiteit. Door toevoeging van hedendaagse elementen in de compositie blijft het “nu” zeer sterk de overhand houden. Haar beelden zijn een symbiose van hedendaagse rock-punk en romantische melancholie.

Anne Schiffer (°80) werd voor de tweede maal gevraagd en toont een opstelling die gebaseerd is op een performance die zij zelf uitvoerde in de Beierse Bergen. Gekleed in een traditionele Dirndl trok ze met een zelfgemaakt vaandel de bergen in om zich te laten portretteren. Het resultaat geeft een beeld dat haast uit een lokaal Duits heemkundig museum kan komen. Mooie verouderde zwart-wit foto’s in combinatie met de vaandels die op een haast didactische wijze de ruimte vullen maar toch ook sociale vraagstukken aansnijden.

Levi Van Veluw (°85) is een zeer jonge kunstenaar die vrij snel een zeer duidelijke koers opgegaan is in zijn artistiek oeuvre. Hij gebruikt steeds, en alleen, zijn eigen hoofd als “canvas”. De portretten die hij maakt zijn een proces van denken, uitvoeren en realiseren. Elke stap in de creatie is door hem zelf uitgevoerd. Het idee gaat uit van het herdefiniëren van herkenbare artistieke media buiten de normale context van de klassieke drager te plaatsen. Door zijn eigen hoofd als canvas of papier te gebruiken en te beschilderen of te beplakken met materialen, heeft zijn werk telkens een zeer herkenbare referentie maar wordt eveneens de vervreemding versterkt.

Bas De Wit (°77) tenslotte gebruikt menselijke figuren als metaforen of ‘dragers’ voor een onderliggende boodschap die hij wil uitdragen. De Wit brengt in zijn schilderijen en sculpturen telkens personages die als vrolijk, herkenbaar en dynamisch overkomen. Net door de dynamiek van de werken komt de onderliggende boodschap telkens pas even later tot de toeschouwer toe. Vaak zijn het vrij geladen thema’s die door de gebruikte personages en dieren van hun serieux ontdaan worden.