03.09 - 22.10.11
Opening Fri. 02.09 at 19h
with performance MIAUX
Thursday, August 18, 2011
Friday, July 22, 2011
Soloshow Geoffrey de Beer at Arte Santander 2011
Arte Santander
20-24.07.11 - Palacio de Exposiciones
Base-Alpha Gallery (booth 8)
Soloshow Geoffrey de Beer
20-24.07.11 - Palacio de Exposiciones
Base-Alpha Gallery (booth 8)
Soloshow Geoffrey de Beer
Wednesday, May 11, 2011
Belgian (p)art / Art in Amsterdam
Met de expositie Belgium (p)art biedt de Brakke Grond een podium aan Base-Alpha Gallery, Actionfields en Outlandish. Deze drie organisaties vertegenwoordigen een nieuwe generatie Vlaamse galeries en presentatie-instellingen. Op eigenzinnige wijze richten zij zich op het ondersteunen en presenteren van jonge kunstenaars. Het zijn geen klassieke ‘white cube’ galeries met een winkel om op te passen, maar dynamische platforms die op wisselende locaties projecten en exposities realiseren. De expositie maakt deel uit van Art in Amsterdam.
Van 11 t/m 15 mei in Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond.
Base-Alpha Gallery (Antwerpen) begeleidt jonge kunstenaars in het uitstippelen van hun artistieke parcours en maakt haar keuzes los van heersende trends en hypes. | |
Foto boven: Geoffrey de Beer |
Actionfields (Antwerpen), een galerie voor hedendaagse kunst zonder vaste locatie, presenteert vier talenten uit eigen stal. Mil Ceulemans (België, 1977), Joachim Devillé (België, 1978), Jürgen Grewe (Duitsland, 1969) en Conny Kuilboer (Nederland, 1976). | |
Foto boven: Joachim Devillé |
Outlandish (Antwerpen) is een nomadisch platform voor jonge fotografen. Ze ondersteunt kunstenaars en organiseert solo of groepstentoonstellingen, thematisch of niet. Op Belgium (p)art presenteert Outlandish werk van vier fotografes waarmee de organisatie recent heeft samengewerkt. | |
Foto boven: Sarah Van Marcke |
Friday, April 22, 2011
ART BRUSSELS 27.04 - 01.05.2011
Art-Brussels 2011
Frederik Heyman, Your deconstructive vision was making me nervous, 2010
Katleen Vinck, Z.T., 2010
Nadia Naveau, Terracotta Wood, 2010
Michèle Matyn, Sea-elephant, 2011
Base-Alpha Gallery will be part of the Brussels Artfair.
You can find us at booth 3D-24, where we will show works of Nadia Naveau, Michèle Matyn, Katleen Vinck, Suse Weber and Frederik Heyman.
Frederik Heyman, Your deconstructive vision was making me nervous, 2010
Katleen Vinck, Z.T., 2010
Nadia Naveau, Terracotta Wood, 2010
Michèle Matyn, Sea-elephant, 2011
In stock we will have smaller works on display of Geoffrey de Beer, Lisa Jeannin, Alexandra Crouwers, Julia Wlodkowski and Rachel Angew.
Sunday, January 23, 2011
Frederik Heyman
The Recollection Quartet
19.01 - 23.01.11 / Berlin Fashion Week
http://vimeo.com/18619443
http://vimeo.com/18620684
http://vimeo.com/18620779
http://vimeo.com/18620852
http://vimeo.com/18959026
http://www.theglassmagazine.com/forum/blog_post.asp?TID=2242
http://www.vogue.it/en/talents/blog-from/2011/01/the-recollection-quartett-opens-the-berlins-fashion-week
WHAT YOU'VE SAVED DURING THE SALES YOU CAN SPEND EXTRA AT BASE-ALPHA!
Groupshow - Artists of the gallery
20.01.11 - 05.03.11
Rachel Agnew - Alexandra Crouwers - Geoffrey de Beer -
Lode Geens - Frederik Heyman - Han Hoogerbrugge -
Lisa Jeannin & Rolf Schuurmans - Michèle Matyn -
Nadia Naveau - Katleen Vinck - Julia Wlodkowski
Open from wednesday until friday 14 - 18pm or by appointment
Tuesday, November 23, 2010
KATLEEN VINCK
SCENERY I
Katleen Vinck studeerde architectuur en volgde daarnaast de opleidingen theatervormgeving, schilderen en videokunst. Haar werk situeert zich dan ook op de doorsnede van het theatrale en
het beeldende. Ze creëert zowel decorontwerpen (o.a. voor HETPALEIS, Union Suspecte en Z.T. Hollandia) als autonome installaties, fotoreeksen en video.
Vinck verweeft architecturale, landschappelijke en theatrale elementen tot een gestileerd oeuvre waarbinnen de wisselwerking tussen het natuurlijke en het artificiële centraal staat. In vele werken creëert zij een hedendaagse versie van het landschap, dat steevast als een artificiële constructie wordt geprofileerd. Daarvoor hanteert Vinck stukjes pseudo-natuur als kunstmatige grotten en grafheuvels die ze in een gemanipuleerde setting plaatst.
Een voorbeeld hiervan is de fotoreeks Untitled die op de tentoonstelling Cellophane II (Antwerpen, 2005-2006) werd getoond. Elke foto toont een felgroene tumulus tegen een helderblauwe hemel met witte wolkjes. Niet enkel de heuvel an sich is man-made maar ook het hele beeld is digitaal gemanipuleerd, waardoor de grasgroene heuvels een bovennatuurlijke en zelfs griezelige perfectie krijgen. Een vergelijkbare strategie wordt toegepast in de reeks lichtbakken met Lourdes-grotten die door Vinck getransformeerd worden tot een soort oerarchitectuur met dezelfde typologie (2005-2007).
Het is opmerkelijk dat de kunstenares steevast kiest voor voorbeelden van ‘natuurlijke architectuur’ als pars pro toto voor de representatie van de natuur. Zowel de tumuli als de grotten zijn door mensenhanden vervaardigd en kunnen worden gezien als een ‘simulatie’ van het natuurlijke.
In dergelijke werken drijft de kunstenares de dualiteit natuur – cultuur tot het uiterste en tracht ze een treffende uitdrukking te geven aan de ambiguïteit van het begrip natuur in onze hedendaagse, verstedelijkte samenleving.
In een volgebouwd Vlaanderen, waar de grenzen tussen centrum en periferie, stad en platteland en tussen natuur en cultuur steeds meer vervagen is natuur steeds meer iets dat wij zelf ‘vormgeven’. De ongerepte natuur is een illusie geworden, een kunstmatige ervaring.
Vinck construeert haar oeuvre als een theaterdecor: ze stapelt betekenislagen als coulissen achter elkaar. Motieven als grotto’s en grafheuvels verbergen dan ook meer dan een evocatie van artificiële natuurlijkheid. In de fotoreeksen ligt de nadruk niet op het representeren van een specifiek bestaand landschapmaar wel op het categoriseren van wat de kunstenares zelf als “verloren architectuur” benoemt. Vinck heeft immers ook een grote fascinatie voor architecturale vormen (maar ook objecten, meubels of landschappelijke elementen) die in de loop der tijd hun functie hebben verloren en zo verworden tot tijdloze of ‘verloren’ objecten.
De fotoserie met bunkers waar Vinck sinds 2006 aan werkt kadert binnen deze filosofie. De reeks toont bunkers die door een andere architectuur zijn overwoekerd en gecamoufleerd. De bunkers zijn enkel nog verdoken aanwezig in het landschap, als een residu van vervlogen tijden, een nostalgisch bolwerk van vergetelheid.
De kunstenares hanteert de verschillende motieven in haar werk vanuit eenzelfde strategie. Ze classificeert specifieke vormen als grafheuvels, grotto’s en bunkers en verzamelt ze in open fotoreeksen, die ze steeds verder aanvult en uitbreidt als haar eigen typologie van vergankelijkheid.
Ook in haar ruimtelijk werk hanteert Vinck vaak dezelfde leidmotieven. De invloed van de scenografie is hier onmiskenbaar: vele installaties lijken ontwerpen voor bevreemdende theaterdecors of roepen de sfeer op van een theaterbühne na de opvoering, doordrongen van desolaatheid en leegte. Katleen Vinck creëert met haar fotoreeksen, installaties en video’s een bordkartonnen schijnwereld die ons doet nadenken over het zichtbare en zijn verborgen betekenissen.
until 18.12.2010
Een typologie van vergankelijkheid
tekst door Ann Geeraerts
Katleen Vinck studeerde architectuur en volgde daarnaast de opleidingen theatervormgeving, schilderen en videokunst. Haar werk situeert zich dan ook op de doorsnede van het theatrale en
het beeldende. Ze creëert zowel decorontwerpen (o.a. voor HETPALEIS, Union Suspecte en Z.T. Hollandia) als autonome installaties, fotoreeksen en video.
Vinck verweeft architecturale, landschappelijke en theatrale elementen tot een gestileerd oeuvre waarbinnen de wisselwerking tussen het natuurlijke en het artificiële centraal staat. In vele werken creëert zij een hedendaagse versie van het landschap, dat steevast als een artificiële constructie wordt geprofileerd. Daarvoor hanteert Vinck stukjes pseudo-natuur als kunstmatige grotten en grafheuvels die ze in een gemanipuleerde setting plaatst.
Een voorbeeld hiervan is de fotoreeks Untitled die op de tentoonstelling Cellophane II (Antwerpen, 2005-2006) werd getoond. Elke foto toont een felgroene tumulus tegen een helderblauwe hemel met witte wolkjes. Niet enkel de heuvel an sich is man-made maar ook het hele beeld is digitaal gemanipuleerd, waardoor de grasgroene heuvels een bovennatuurlijke en zelfs griezelige perfectie krijgen. Een vergelijkbare strategie wordt toegepast in de reeks lichtbakken met Lourdes-grotten die door Vinck getransformeerd worden tot een soort oerarchitectuur met dezelfde typologie (2005-2007).
Het is opmerkelijk dat de kunstenares steevast kiest voor voorbeelden van ‘natuurlijke architectuur’ als pars pro toto voor de representatie van de natuur. Zowel de tumuli als de grotten zijn door mensenhanden vervaardigd en kunnen worden gezien als een ‘simulatie’ van het natuurlijke.
In dergelijke werken drijft de kunstenares de dualiteit natuur – cultuur tot het uiterste en tracht ze een treffende uitdrukking te geven aan de ambiguïteit van het begrip natuur in onze hedendaagse, verstedelijkte samenleving.
In een volgebouwd Vlaanderen, waar de grenzen tussen centrum en periferie, stad en platteland en tussen natuur en cultuur steeds meer vervagen is natuur steeds meer iets dat wij zelf ‘vormgeven’. De ongerepte natuur is een illusie geworden, een kunstmatige ervaring.
Vinck construeert haar oeuvre als een theaterdecor: ze stapelt betekenislagen als coulissen achter elkaar. Motieven als grotto’s en grafheuvels verbergen dan ook meer dan een evocatie van artificiële natuurlijkheid. In de fotoreeksen ligt de nadruk niet op het representeren van een specifiek bestaand landschapmaar wel op het categoriseren van wat de kunstenares zelf als “verloren architectuur” benoemt. Vinck heeft immers ook een grote fascinatie voor architecturale vormen (maar ook objecten, meubels of landschappelijke elementen) die in de loop der tijd hun functie hebben verloren en zo verworden tot tijdloze of ‘verloren’ objecten.
De fotoserie met bunkers waar Vinck sinds 2006 aan werkt kadert binnen deze filosofie. De reeks toont bunkers die door een andere architectuur zijn overwoekerd en gecamoufleerd. De bunkers zijn enkel nog verdoken aanwezig in het landschap, als een residu van vervlogen tijden, een nostalgisch bolwerk van vergetelheid.
De kunstenares hanteert de verschillende motieven in haar werk vanuit eenzelfde strategie. Ze classificeert specifieke vormen als grafheuvels, grotto’s en bunkers en verzamelt ze in open fotoreeksen, die ze steeds verder aanvult en uitbreidt als haar eigen typologie van vergankelijkheid.
Ook in haar ruimtelijk werk hanteert Vinck vaak dezelfde leidmotieven. De invloed van de scenografie is hier onmiskenbaar: vele installaties lijken ontwerpen voor bevreemdende theaterdecors of roepen de sfeer op van een theaterbühne na de opvoering, doordrongen van desolaatheid en leegte. Katleen Vinck creëert met haar fotoreeksen, installaties en video’s een bordkartonnen schijnwereld die ons doet nadenken over het zichtbare en zijn verborgen betekenissen.
Subscribe to:
Posts (Atom)
